വലിയ നോമ്പിന്റെ ദൈർഘ്യം നാൽപ്പത് ദിവസമായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത് കേവലം ഒരു അക്കത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, മറിച്ച് വിശുദ്ധ ബൈബിളിലെ രക്ഷാകര ചരിത്ര സംഭവങ്ങളുമായി ഇതിന് അവിഭാജ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്. പഴയ നിയമത്തിൽ മോശ സീനായ് മലയിൽ ദൈവത്തെ ദർശിക്കുന്നതിന് മുൻപും, ഏലിയാ പ്രവാചകൻ ഹോറെബ് മലയിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിലും നാൽപ്പത് ദിവസങ്ങളാണ് ഉപവസിച്ചത്. പുതിയ നിയമത്തിലേക്കു വരുമ്പോൾ, കർത്താവായ ഈശോമിശിഹാ തന്റെ പരസ്യജീവിതത്തിന് മുൻപ് മരുഭൂമിയിൽ നാൽപ്പത് പകലും നാൽപ്പത് രാവും പ്രാർത്ഥനയിലും ഉപവാസത്തിലും ചിലവഴിച്ചു.
The duration of Great Lent is fixed at forty days not merely based on a number, but because it is deeply rooted in the salvific events of Holy Scripture. In the Old Testament, Moses fasted for forty days before encountering God on Mount Sinai, and the Prophet Elijah did the same during his journey to Mount Horeb. In the New Testament, the Lord Jesus Christ spent forty days and forty nights in prayer and fasting in the desert before His public ministry.
ഈ ബൈബിൾ പാരമ്പര്യത്തെ സഭയുടെ ആരാധനാക്രമത്തിലേക്ക് ചേർത്തുവെക്കുമ്പോൾ, ആ നാൽപ്പത് ദിവസങ്ങൾ എങ്ങനെ കണക്കാക്കണം എന്നതിലാണ് പൗരസ്ത്യ-പാശ്ചാത്യ സഭകൾക്കിടയിൽ ചരിത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉടലെടുത്തത്. തിങ്കളാഴ്ച നോമ്പ് ആരംഭിക്കുന്ന പൗരസ്ത്യ രീതിയെ പരിഹസിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ പൗരസ്ത്യ സഭകൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ കണിശമായ ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത കണക്കിനെയാണ് അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് തള്ളിക്കളയുന്നത്.
When incorporating this Biblical tradition into the Church's liturgy, historical differences emerged between the Eastern and Western Churches regarding how these forty days should be calculated. Those who ridicule the Eastern practice of starting Lent on Monday are, out of ignorance, dismissing the precise, Bible-based calculation that the Eastern Churches have faithfully preserved.
ലത്തീൻ സഭയിൽ നോമ്പ് ദിവസങ്ങൾ കണക്കാക്കുന്ന രീതിയിൽ ഞായറാഴ്ചകൾക്ക് പ്രത്യേകമായ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. ഓരോ ഞായറാഴ്ചയും കർത്താവിന്റെ ഉത്ഥാനത്തിന്റെ തിരുനാളായതിനാൽ ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഉപവസിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ലെന്ന നിലപാടാണ് ലത്തീൻ പാരമ്പര്യം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. തന്മൂലം, ഈസ്റ്ററിന് മുൻപുള്ള ആറ് ആഴ്ചകളിലെ ഞായറാഴ്ചകൾ ഒഴിവാക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന മുപ്പത്തിയാറ് ദിവസങ്ങളോട്, നാൽപ്പത് എന്ന സംഖ്യ പൂർത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടി നാല് ദിവസങ്ങൾ കൂടി മുൻകൂട്ടി കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ഇങ്ങനെയാണ് എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടു കൂടി പാശ്ചാത്യ സഭയിൽ 'വിഭൂതി ബുധൻ' (Ash Wednesday) നോമ്പിന്റെ ഔദ്യോഗിക ആരംഭമായി മാറിയത്.
In the Latin Rite, Sundays hold a special place in the calculation of Lenten days. Since every Sunday is a celebration of the Lord's Resurrection, the Latin tradition maintains that it is inappropriate to fast on those days. Consequently, by excluding the six Sundays in the weeks before Easter, only thirty-six days remain. To reach the number forty, four additional days were added beforehand. This is how, by the 8th century, Ash Wednesday became the official start of Lent in the Western Church.
എന്നാൽ പൗരസ്ത്യ സഭകൾ പിന്തുടരുന്നത് ഇതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തവും കുറച്ചുകൂടി പുരാതനവുമായ ഒരു ക്രമമാണ്. പൗരസ്ത്യ പാരമ്പര്യത്തിൽ നോമ്പുകാലത്തെ ഞായറാഴ്ചകളെ ഉപവാസത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുന്നില്ല. പകരം, കർത്താവിന്റെ മരുഭൂമിയിലെ നാൽപ്പത് ദിവസത്തെ ഉപവാസത്തെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, വിടവുകളില്ലാത്ത ഒരു വലിയ തപസ്സായി ഇതിനെ കാണുന്നു. ഈസ്റ്ററിന് ഏഴ് ആഴ്ചകൾക്ക് മുൻപുള്ള തിങ്കളാഴ്ച നോമ്പ് ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ഓശാന ഞായറിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള വെള്ളിയാഴ്ച (നാൽപ്പതാം വെള്ളി) ആകുമ്പോഴേക്കും പൗരസ്ത്യ വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ നാൽപ്പത് ദിവസത്തെ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കുന്നു.
However, Eastern Churches follow a different and more ancient order. In the Eastern tradition, Sundays during Lent are not separated from the fast. Instead, literally imitating the Lord's forty-day fast in the desert, they view this as one continuous great penance. When Lent begins on the Monday seven weeks before Easter, Eastern believers complete their forty-day fast by the Friday before Palm Sunday (the 40th Friday).
അതായത്, ലത്തീൻ സഭയിൽ നോമ്പ് തുടങ്ങുന്നതിനും രണ്ട് ദിവസം മുൻപേ, 'വിഭൂതി തിങ്കളാഴ്ച' (Ash Monday) തന്നെ പൗരസ്ത്യ സഭകൾ ചാരം പൂശി പ്രായശ്ചിത്തത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. തുടർന്ന് വരുന്ന വിശുദ്ധ വാരം (Holy Week) ഈ നാൽപ്പത് ദിവസത്തിന് പുറമെയുള്ള പ്രത്യേക പീഡാനുഭവ സ്മരണയായാണ് ആചരിക്കുന്നത്. ചുരുക്കത്തിൽ, ലത്തീൻ സഭയേക്കാൾ കൂടുതൽ ദിവസങ്ങൾ തുടർച്ചയായി ഉപവാസത്തിനായി പൗരസ്ത്യ സഭകൾ മാറ്റിവെക്കുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. വിശുദ്ധ ബൈബിൾ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം നാലാം അധ്യായം രണ്ടാം വചനത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ, ഈശോ നാൽപ്പത് പകലും നാൽപ്പത് രാവും ഉപവസിച്ചതിന്റെ മാതൃകയാണ് ഇവിടെ ദൃശ്യമാകുന്നത്.
In other words, two days before the Latin Church even begins its Lent, Eastern Churches enter into penance on Ash Monday. The subsequent Holy Week is observed as a special commemoration of the Passion, distinct from the initial forty days. In essence, the reality is that Eastern Churches dedicate more consecutive days to rigorous fasting than the Latin Rite. This mirrors the model seen in the Gospel of Matthew 4:2, where Jesus fasted "continuously" for forty days and forty nights.
അതുകൊണ്ട്, തിങ്കളാഴ്ച നോമ്പ് തുടങ്ങുന്ന പൗരസ്ത്യ സഭകളിലെ വിശ്വാസികളെ പരിഹസിക്കുന്ന ലത്തീൻ സഹോദരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്, പൗരസ്ത്യർ നിങ്ങളേക്കാൾ രണ്ട് ദിവസം മുൻപേ ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവങ്ങളിലേക്ക് ആത്മീയമായി ഐക്യപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്നാണ്. ലത്തീൻ സഭ ബുധനാഴ്ച ഒരുക്കം തുടങ്ങുമ്പോൾ, പൗരസ്ത്യ സഭകൾ അപ്പോഴേക്കും തങ്ങളുടെ വലിയ യാത്രയുടെ മൂന്നാം ദിവസത്തിലേക്ക് കടന്നിരിക്കും. നോമ്പ് തുടങ്ങുന്ന ദിവസത്തിന്റെ പേരിൽ അധിക്ഷേപം ചൊരിയുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വന്തം സഭയുടെ ചരിത്രപരമായ ക്രമീകരണത്തെപ്പോലും അപമാനിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സഭയിലെ ഈ വൈവിധ്യം ആത്മീയമായ ഒരു മത്സരമല്ല, മറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ രീതികളിലൂടെ ഒരേ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് നടത്തുന്ന തീർത്ഥാടനമാണ്.
Therefore, Latin brothers who ridicule Eastern believers for starting Lent on Monday must realize that Easterners have spiritually united with Christ's passion two days before you. By the time the Latin Church begins its preparation on Wednesday, Eastern Churches have already entered the third day of their great journey. Those who hurl insults over the starting day of Lent are, in reality, insulting even the historical arrangements of their own Church. This diversity is not a spiritual competition, but a pilgrimage toward the same destination through different paths.
പലരും തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് കത്തോലിക്കാ സഭ എന്നാൽ ലത്തീൻ സഭയാണെന്നും മറ്റുള്ളവയെല്ലാം അതിന്റെ കീഴിലുള്ള ശാഖകൾ മാത്രമാണെന്നുമാണ്. എന്നാൽ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ഭരണഘടന പരിശോധിച്ചാൽ ഈ ധാരണ തികച്ചും തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. റോമിലെ മാർപാപ്പ ആഗോള കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ പരമാധികാരിയും ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതീകവുമാണ് (Supreme Pontiff). എന്നാൽ ഭരണപരമായി നോക്കിയാൽ അദ്ദേഹം ലത്തീൻ സഭയുടെ മാത്രം പാത്രിയർക്കീസ് ആണ്. ലത്തീൻ സഭയ്ക്ക് ഒരു പാത്രിയർക്കീസ് ഉള്ളതുപോലെ പൗരസ്ത്യ സഭകൾക്ക് അവരുടെ തനതായ തലവന്മാരുണ്ട്. സിറോ മലങ്കര സഭയ്ക്ക് മേജർ ആർച്ചുബിഷപ്പ് (കാതോലിക്കാ ബാവ) ഉള്ളതുപോലെ ഓരോ പൗരസ്ത്യ സഭയും തങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരാൽ നയിക്കപ്പെടുന്നു.
പൗരസ്ത്യ സഭകൾ ലത്തീൻ സഭയുടെ 'അടിമകളോ' 'കീഴ്ജീവനക്കാരോ' അല്ല. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിന്റെ Orientalium Ecclesiarum (ഡിക്രി 3) ഇത് അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്:
"പൗരസ്ത്യ-പാശ്ചാത്യ സഭകൾക്ക് ഒരേ അന്തസ്സും അവകാശങ്ങളും കടമകളുമാണുള്ളത്. ഒന്നിന് മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ മേൽക്കോയ്മയില്ല."
നോമ്പ് തുടങ്ങുന്ന തീയതി നിശ്ചയിക്കാനുള്ള അധികാരം ഓരോ സഭയുടെയും തലവന്മാർക്കും സിനഡിനുമുണ്ട്. ലത്തീൻ സഭയിൽ മാർപാപ്പ ബുധനാഴ്ച നിശ്ചയിക്കുമ്പോൾ, പൗരസ്ത്യ സഭകളിൽ അവരുടെ കാതോലിക്കാ ബാവയോ പാത്രിയർക്കീസോ സിനഡോ ചേർന്ന് തിങ്കളാഴ്ച നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഇത് മാർപാപ്പയോടുള്ള അനുസരണക്കേടല്ല, മറിച്ച് കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ നിയമസംഹിത (CCEO) പൗരസ്ത്യ സഭകൾക്ക് നൽകിയിട്ടുള്ള സ്വയംഭരണാധികാരത്തിന്റെ (Autonomy) വിനിയോഗമാണ്.
അതുകൊണ്ട്, പൗരസ്ത്യ സഭകളുടെ നോമ്പാരംഭത്തെ കളിയാക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവഹേളിക്കുന്നത് ആ സഭയുടെ തലവന്മാരെയും സിനഡിനെയുമാണ്. ഒരു ലത്തീൻ വിശ്വാസി തന്റെ പാത്രിയർക്കീസിനെ (മാർപാപ്പയെ) അനുസരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ വിശുദ്ധമായ ഒന്നാണ് ഒരു പൗരസ്ത്യ വിശ്വാസി തന്റെ സഭാ തലവനെ അനുസരിക്കുന്നതും. ഈ രണ്ട് അനുസരണങ്ങളും ഒരേപോലെ കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ലത്തീൻ സഭയുടെ രീതികൾ മാത്രമാണ് ശരിയെന്ന് വാദിക്കുന്നത് സഭയുടെ സാർവത്രിക സ്വഭാവത്തെയും മാർപാപ്പ തന്നെ അംഗീകരിച്ചു നൽകിയിട്ടുള്ള പൗരസ്ത്യ സഭകളുടെ അന്തസ്സിനെയും തള്ളിക്കളയുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
Comments
Post a Comment